მისტერ მერსედესი

ბებიაჩემი ლანისტერი არ ყოფილა, მაგრამ ყოველთვის მასწავლიდა, ვალები უნდა გაისტუმროო. საერთოდაც არ ვერევი ლანისტერების საქმეში და ჩემს საქმეს მივხედო, ჯობია.
რამდენიმე თვეა, ვაპირებ ამ პოსტის დაწერას და ახლა, გარშემო ზოგი რომ ახალ წელს ზეიმობს, ზოგი იმაზე წუწუნებს, რატომ არ თოვს და ზოგი იმაზე ბუზღუნებს, მზე რატომ არ არის, ზოგი რომ უკვე აღნიშნული დღესასწაულების მერე ისვენებს და დანარჩენი ზოგი ახლა იღებს სტარტს, მე დავჯექი და იმის მაგივრად, რომ საქმე გავაკეთო, ვწერ პოსტს იმაზე, რომ არასოდეს იცი, ვისგან ყიდულობ ტკბილეულს შენთვის ან ახლობლის ბავშვისთვის.

ჰიუსტონ, პრობლემა გვაქვს

მწერალი რომ ვყოფილიყავი, აბსურდული პროზა ძირითადი ჟანრი იქნებოდა ჩემთვის.
აბსურდულ-სარკასტულ-სატირულ-მეტაფორულ-რეალისტური ნაზავი.
თუმცა უმეტესობა ფანტასტიკად აღიქვამდა, ალბათ.
დავწერდი წიგნს გამოგონილ ქალაქზე, რომელიც ასევე გამოგონილ ქვეყანაში არსებობს და სადაც ცხოვრობენ ადამიანები, რომლებიც ძირითადად ორ ჯგუფად იყოფიან: ისინი, ვინც კადელთან დგას, სახით კედლისკენ, შუბლით კედელზე მიყრდნობილი და "იცის", რომ ყველაფერი კარგადაა,