ჩვენ - პირველი სამუშაო მიმოხილვა

იმის ნაცვლად, რომ ახალდაბეჭდილ "გარდასახვაზე" ან "პინგვინთა კუნძულზე" ვწერო, ვწერ წიგნზე, რომელიც გზაშია, ქმნის პროცესშია და დღე-დღეზე ველოდებით მის დაბადებას.
ქართულად, თორემ ორიგინალი 1920-იან წლებში, ადრეულ ოციანებში, ან სულაც 20 წელს ან 21-ში მოევლინა ქვეყანას (რატომღაც არ ჩავთვალე ამ ეტაპზე იმდენად მნიშვნელოვნად დაწერის ზუსტი თარიღი, რომ გადამემოწმებინა. მერეც მოვასწრებთ).

იშვიათად მქონია ასეთი განცდა წიგნზე, რომ კითხულობ და ისე მოგწონს, ქვეცნობიერში წარმოქმნილ ასოციაციებს ვეღარც ეწევი, იმდენია და იმდენად კომპლექსური და ისე გიხარია, დიახ, განა უბრალოდ მოგწონს, გიხარია. რა გიხარია?

ოჩოპინტრეს მისტიკური ამბები ანუ თეოფილ გოტიეს ფანტასტიკური მოთხრობები

სიტყვა მისტიკა-ს ეტიმოლოგიას თუ ვენდობით, საქმე საიდუმლოებებით მოცულ რამესთან უნდა გვქონდეს.
ბევრი წლის წინ, მაშინ, როდესაც ინტერნეტი და კომპიუტერი ჩვეულებრივი მოკვდავებისთვის ხელმისაწვდომი ნაკლებად იყო, მაინცდამაინც არც ელექტრო ენერგიით ვიყავით განებივრებული და სანთლის შუქზე ვკითხულობდით თუ რამე იყო წასაკითხი, სახლში ყოველკვირეულ გაზეთს ვპოულობდი ხოლმე. გაზეთში იყო ცალკე რუბრიკა, რომელსაც სათაური ბევრჯერ შეეცვალა, მაგრამ ჟანრი იგივე რჩებოდა. ამ გვერდზე ეწერა ხოლმე დაახლოებით ისეთი ამბები, როგორებსაც უშუქობაში ღუმელთან გასათბობად ერთად შეყუჟული ადამიანები ყვებოდნენ, ისეთები, როგორებსაც ლაშქობაში ან ბანაკში წასულები ყვებიან ხოლმე ღამით კოცონთან და ვიდრე არ ინათებს, თითქმის ყველა ამჯობინებს სავსე შარდის ბუშტით იჯდეს, ვიდრე რამდენიმე მეტრით მოშორებით მარტო გავიდეს, მითუმეტეს, რომ ზურგი ისედაც ეწვის და ყველა პატარა გაფაჩუნებაც აკრთობს, თუნდაც არ იმჩნევდეს.

ფანტასტიკა, ფენტეზი და ფანტაზიები

თავიდან მინდოდა, პოსტის სათაურად ამერჩია "ფანტასტიკური ოჩოპინტრე" ან "ფანტასტიური".
ეს კ-ები რაღაც ზედმეტად მკვეთრად ჩამესმის ეროტიკულშიც, ფანტასტიკურშიც და კიდევ სხვა მსგავს სიტყვებში, მაგრამ სწორი ფორმა ასეაო და დავმორჩილდი. (თუმცა, ლიმონიანს არ ვემორჩილები და ჩემთვის ჩაი ყოველთვის ლიმნიანია).
პოსტი იმით უნდა დამეწყო (დიდი ხნის წინ ვიფიქრე ასე), რომ ერთი პატარა ამბავი მომეყოლა. აი, ისიც: ერთხელ ჩემმა ეშხიანმა თანამშრომელმა გოგომ იკითხა, რა განსხვავებაა ფანტასტიკას და ფენტეზს შორისო. მე არ მეკითხებოდა, სულ სხვას მიმართავდა და არც წიგნებს ეხებოდა საქმე, რომელიღაც საიტზე ფილმების ჟანრებს ათვალიერებდა. მან, ვისაც შეკითხვა დაუსვეს, პასუხი დააყოვნა და არამკითხე მოამბის თუ მოპასუხის როლიც მომენტალურად მოვირგე და ენამ მანამდე დაიწყო ლაპარაკი, ვიდრე გონება საერთოდ აზრზე მოსვლას მოასწრებდა, რაში იყო საქმე და სად გავერიეთ.

ლენა ანდერსონი, შემაძრწუნებლად თვითმპყრობელი. რომანი სიყვარულზე

შეხვედრა პირველი 

გვერდზე გადავდე სტატიების კითხვა გლობალურ დათბობაზე, კლიმატურ ცვლილებებზე, ვალუტის კურსებზე და ეს ყველაფერი ამ ახირებული ქალის გამო. წიგნის გამო, რომელიც ჯიბეში ეტევა. 

ჯერ მხოლოდ რამდენიმე გვერდი წავიკითხე და არ მასვენებს.

განცდა რომ გაქვს, თითქოს ჩაიდანი დაგრჩა გაზზე, ან ფილმს უყურებდი და რაღაცის გამო დააპაუზე და გინდა, რომ მიუბრუნდე, ან ზარს ელოდები ტელეფონზე.

მოკლედ, ამაფორიაქა.

არადა სათაურს რომ დავხედე და მერე ანოტაცია წავიკითხე, რაღაცნაირად გულჩვილ სასიყვარულო რომანად მივიჩნიე, აი, ცოტა აგდებულად და ცინიკურად რომ გადავფურცლე.

ნეტოჩკა ნეზვანოვა - ლესბიური რომანი?

ჩემი და დოსტოევსკის ნაცნობობა ცუდად დაიწყო.

ადრე რომელიღაც პოსტში ვყვებოდი, მგონი.

რამდენი წლის ვიყავი, არ მახსოვს, მაგრამ ჩემი უმცროსი ძმა უკვე თავისი სურვილით მოაცუხცუხებდა თბილისიდან სოფელში ზაფხულში წასაკითხ წიგნებს.

ანუ არც პატარა ვიყავი. 

სკოლა დამთავრებული ალბათ არ მქონდა, ან სადღაც ახლომახლო პერიოდი იქნებოდა.

მე "იდიოტი" წავიღე.

ჩემი შინაგანი ტემპი, განწყობა, სისხლის ჩქეფის რიტმი და გულის ცემის ამპლიტუდა საერთოდ არ დაემთხვა დუნე, გაწელილ და როგორც მაშინ აღვიქვი წუწუნით სავსე რომანს. 

შუამდეც ვერ მივედი.

მრავალი წელი გავიდა და დღემდე აღარ მიხლია ხელი "იდიოტისთვის".

ყველაზე სევდიანი წიგნი - ჩარლზ ბუკოვსკი "ქალები"

რას ფიქრობთ ერთგულებაზე? 

მონოგამიაზე? პოლიგამიაზე? 

სასიყვარულო ურთიერთობებზე? 

დღეისათვის სასიყვარულო და სექსუალური ურთიერთობა მხოლოდ ქალსა და მამაკაცს შორის ურთიერთობას არ გულისხმობს. 

თუმცა ჩინასკის ქალები ერჩივნა.

ერთ ქალს ორი ერჩია, ორს - სამი, სამს - ათი, ათს - ასი და საერთოდაც, ფიქრობდა იმაზე, რომ კარგი იქნებოდა, იმდენი ქალი ჰყოლოდა, ყოველდღე სხვასთან ყოფილიყო და ვერც ჩხუბი მოესწრო მათთან, ვერც ურთიერთობაზე ფიქრი.

სალამი! თუ ამას კითხულობ, ნიშნავს, რომ...

სალამი! თუ ამას კითხულობ, ნიშნავს, რომ ჯერ არც ატომური ომის მსხვერპლი გამხდარხარ, არც მეორედ მოსვლას მოუსწრია, რაც მთავარია, ჯერ კიდევ არსებობს ჰაერში ჟანგბადი, ყოველ შემთხვევაში იმდენი მაინც, რომ შეგიძლია თავს მენტალური აქტივობის ფუფუნების უფლება მისცე.

დროის მანქანა, ყველაზე ძველი მხატვრული ნაწარმოები, უკვდავების საიდუმლო და სხვა ამბები

იდეალები და მისაბაძი მაგალითები არასოდეს მყოლია, ვერ ვიხსენებ. მაგრამ აი შლიმანის ყოველთვის მშურდა.
საერთოდაც, არქეოლოგობა მინდოდა, მგონი.
მთელი ეს უძველესი ნივთები და ნატეხებიდან აწყობილ-აღდგენილი ისტორიები, აი თურმე მათ როგორ უცხოვრიათ საუკუნეების წინ და ა.შ.
იმის აღმოჩენა, რომ ადამიანები, ვინც ისე დიდი ხნის წინ ცხოვრობდნენ, რომ ეზოში თითოს თითო დინოზავრი ება, ძაღლის მაგივრად ან ცხენის, ვისი სახლებიც და ქალაქებიც დრომ და მიწის რამდენიმე ფენამ დაფარა და მითოლოგიურ არსებებად წარმოგიდგენია, რეალურები იყვნენ, განა უბრალოდ რეალურები, ჩვეულებრივები, ჩემსავით, შენსავით ჭამდნენ, სვამდნენ, ჭურჭელი, სამკაულები, საოჯახო ნივთები და იარაღები ჰქონდათ, უცნაურ განცდას გვიჩენს.
მუზეუმები დიდად არ მიყვარს, მაგრამ იმ ნივთების ხელშესახებ მანძილზე არსებობა, რომელიც გაუგონრად შორეულ პერიოდს ეკუთვნის, ამაღელვებელია.
ახლა წარმოიდგინე, შინ რომ გედოს რამე ასეთი ნივთი. მე-17 ან მე-15 საუკუნის კი არა, ამ წელთაღრიცხვის დაწყებამდე მე-17 და მე-15 საუკუნის.

რატომ არის შერლოკ ჰოლმსი განსხვავებული და რითი ჰგავს თარგმნა სექსს

დიდი ხანია, ვაპირებდი და გპირდებოდით ამ პოსტის დაწერას, მაგრამ ვერა და ვერ მოვაბი თავი. შეიძლება თბილი ამინდების ბრალიცაა, ჯერ კიდევ ზაფხული მგონია და შესაბამისად მოშვებულ და ზარმაც განწყობაზე ვარ.

დღეს რამ მიბიძგა, არ ვიცი. ალბათ, სხვა საქმეების გაკეთება უფრო მეტად დამეზარა და თავი პოსტის წერას შემოვაფარე.

ამბოხი თუ მორჩილება? "ორეული" და "პროცესი"

თავიდან ვაპირებდი, "ორეული"-ს შესახებ დამეწერა და სათაურად რამე ასეთი შემერჩია: ქცევითი აშლილობა, შიზოფრენია, პიროვნების გაორება და სხვა თავგადასავლები. მაგრამ გეგმა შეიცვალა. 

ფრანც კაფკას "პროცესი" და ფიოდორ დოსტოევსკის "ორეული" თითქმის ერთ წიგნად წავიკითხე. თანმიმდევრობა პირიქით იყო, ჯერ "ორეული", მერე - "პროცესი".  შუალედი თითქმის არც მქონია, ან მაქსიმუმ - რამდენიმე საათი. თუ რამეს დავწერ, ორივეზე ერთად, თორემ ცალკ-ცალკე თავს ვერ ვაბამ.    

იოზეფ კ.-სა და იაკობ გოლიადკინის შედარებითი დახასიათება 

ანუ "ორეულისა" და "პროცესის" ანალიზი

ვწუხვარ, ძვირფასო ერნსტ, ჯერ არ მოვმკვდარვარ

რა კითხვას დაუსვამდით ნობელის პრემიის ლაურეატ მწერალს, 83 წლის მარტოხელა მოხუცს, რომელმაც 22 რომანი გამოაქვეყნა, არც ერთი მეგობარი არ ჰყავს, სიმსუქნისგან ვერ დადის, მხოლოდ ეტლით მოძრაობს და ახლა მთელი მსოფლიოს ჟურნალისტები მასთან შეხვედრას ცდილობენ, რადგან ხმა გავრცელდა, რომ იშვიათი სიმსივნე სჭირს და ორი თვის სიცოცხლეღა დარჩენია? 

წარმოიდგინეთ, რომ გაგიმართლათ და იმ მცირერიცხოვან ჟურნალისტთა შორის აღმოჩნდით, ვინც მკაცრი გადარჩევის შემდეგ ინტერვიუზე დაუშვეს. რა თემაზე დაუწყებდით საუბარს?

ფობიოგრაფია "შიშის ველი"

მთარგმნელის დღიური

შიშის ველი

# # #
მშიშარა ვარ.
დღიური წინა ცხოვრების მერე აღარ მიწერია.
ახლა ამ ყველაფრის დაწერა და გამომზეურებაც მეშინია.


# # #
ადამიანების მეშინია.
იმ უსასრულო და ღრმა, ჩახლართული ემოციების, რაც ზედაპირზე არ ჩანს.

წყლის ძალა და სისასტიკე

„წყლის ძალა მოგცეს ღმერთმა, შვილო!“ – მეტყოდა ხოლმე ბებო, რომელიც სოფელში საზაფხულო არდადეგებზე ჩასულს ჭიდან წყლის ამოღებას მთხოვდა, მე კი ამ დავალებას სიხარულით ვასრულებდი და დალოცვასაც სიამაყით გაჯგიმული ვიღებდი. თუმცაღა, მისი არსი დიდად არ მესმოდა. დროთა განმავლობაში წყლის ძალა მეტ-ნაკლებად გავიაზრე. შემდეგ უნივერსტეტში ჩავაბარე. მახსოვს, ჯერ კიდევ პირველ კურსზე, როდესაც ლექტორები გეოგრაფიის ანაბანას გვასწავლიდნენ, გვიყვებოდნენ მდინარე ვერეს სასტიკ შესაძლებლობებზე. ამის გამგონე ახალბედა სტუდენტებს სახეზე ღიმილი გვეფინებოდა.

რძიანი ჩაი ბრიტანულად და 90-იანი წლები ჩვენებურად

რძიანი ჩაი ალბათ მთელი მსოფლიოსთვის ლონდონთან ან ინგლისის რომელიმე სხვა კუთხე-კუნჭულთან ასოცირდება, მაგრამ ჩემთვის არც თუ ისე შორეული ან საკმაოდ შორეული 90-იანი წლების გემო აქვს.

წლებია, აღარ დამილევია.

არა მგონია, მშობლებს ბრიტანეთის სიყვარული გახსენებოდათ მაშინ, როდესაც რძიანი ჩაი მოიგონეს. ამ სასმელს სხვა დატვირთვა ჰქონდა. რძე ცოტა იყო და ყველა ბავშვს რომ ჰყოფნოდა, ჩაის ურევდნენ. მხოლოდ მდუღარე წყლით შევსებას ასე სჯობდა. და შემთხვევით, სამეფო კარის სასმელს გვასმევდნენ თურმე. 

არც ახლა მახსენება ხოლმე ლონდონი.

ზაფხულში საკითხავი წიგნები

წინასწარ არასოდეს ამირჩევია, რა უნდა წამეკითხა ზაფხულში. ბავშვობის ზაფხულებს სოფელში ვატარებდი და ქალაქიდან თან მიმქონდა ძირითადად და ტრადიციულად მათმატიკის დამატებითი სავარჯიშოების წიგნი, თოფურია, ცისფერ სქელ ყდაში გამოწყობილი და მძიმეწონიანი, რომელსაც თან ახლდა ასფურცლიანი რვეული და იგულისხმებოდა, რომ ზაფხულის ბოლომდე სავარჯიშოებით უნდა გამევსო, მაგრამ ცარიელი მომქონდა უკანვე ან მაქსიმუმ, ჯოკერის ანგარიშებით და დოკუმენტური მასალით ყოფილიყო შევსებული. ქალაქიდან მიმქონდა ინგლისურენოვანი, ადაპტირებული საკითხავიც, რომელიც ასევე ხელუხლებელი მომქონდა უკან.

წიგნების უკანა მხარე

გუშინ საღამოს შინისაკენ მეტროთი მივდიოდი, ხალხს ვუყურებდი და გამახსენდა, ბებიაჩემი ამბობდა ხოლმე, ძალიან შეიცვალა ბუნებაო. როცა კი ამას იტყოდა, ვფიქრობდი ხოლმე, რომ ბუნება კი არ შეიცვალა, ბებია დაბერდა.

მისტერ მერსედესი

ბებიაჩემი ლანისტერი არ ყოფილა, მაგრამ ყოველთვის მასწავლიდა, ვალები უნდა გაისტუმროო. საერთოდაც არ ვერევი ლანისტერების საქმეში და ჩემს საქმეს მივხედო, ჯობია.
რამდენიმე თვეა, ვაპირებ ამ პოსტის დაწერას და ახლა, გარშემო ზოგი რომ ახალ წელს ზეიმობს, ზოგი იმაზე წუწუნებს, რატომ არ თოვს და ზოგი იმაზე ბუზღუნებს, მზე რატომ არ არის, ზოგი რომ უკვე აღნიშნული დღესასწაულების მერე ისვენებს და დანარჩენი ზოგი ახლა იღებს სტარტს, მე დავჯექი და იმის მაგივრად, რომ საქმე გავაკეთო, ვწერ პოსტს იმაზე, რომ არასოდეს იცი, ვისგან ყიდულობ ტკბილეულს შენთვის ან ახლობლის ბავშვისთვის.

ჰიუსტონ, პრობლემა გვაქვს

მწერალი რომ ვყოფილიყავი, აბსურდული პროზა ძირითადი ჟანრი იქნებოდა ჩემთვის.
აბსურდულ-სარკასტულ-სატირულ-მეტაფორულ-რეალისტური ნაზავი.
თუმცა უმეტესობა ფანტასტიკად აღიქვამდა, ალბათ.
დავწერდი წიგნს გამოგონილ ქალაქზე, რომელიც ასევე გამოგონილ ქვეყანაში არსებობს და სადაც ცხოვრობენ ადამიანები, რომლებიც ძირითადად ორ ჯგუფად იყოფიან: ისინი, ვინც კადელთან დგას, სახით კედლისკენ, შუბლით კედელზე მიყრდნობილი და "იცის", რომ ყველაფერი კარგადაა,

ჭრელი პოსტი

როგორც აღმოჩნდა, ჩაიც და წიგნებიც იწვევენ შეჩვევას.

უფრო მეტიც, მიჯაჭვულობას. 

არადა, ერთ დროს უნალექო ყავა იყო სასმელი და ნალექიანი ყავა საჭმელი ჩემთვის მთელი დღის მანძილზე ხოლმე. 

როდის და როგორ გადავერთე ჩაიზე, არ ვიცი. 

თუმცა, ფაქტია, რომ დილიდან უხასიათოდ ვიყავი, რადგან ჩაი არ მქონდა.

სტივენ კინგი - ჯოილენდი

ჯოილენდი ეს არის ადგილი, სადაც გართობას ყიდიან.
ბავშვების გასართობი პარკია, მთელი ზაფხული მხიარული ხმებით, ბავშვების სიცილით, ხმამაღალი მუსიკით, ატრაქციონების გუგუნით, ფერადი ბუშტებით, ბატიბუტით, ლიმონათებით და რა ვიცი, რა გასართობით აღარაა სავსე.
გასართობი, რა თქმა უნდა, მხოლოდ ბავშვებისთვის არაა. უამრავი უფროსი ტრიალებს, უამრავი ახალგაზრდა, შეყვარებული წყვილი.
და რაც მთავარია, სტაფი.
ადამიანების ჯგუფი, ვინც დილიდან დაღამებამდე ქანცის გაწყვეტამდე დაქრიან აქეთ-იქით, რომ ყველაფერი უმაღლეს დონეზე იყოს და კლიენტები კმაყოფილები წავიდნენ შინ.
კმაყოფილი კლიენტი მეტ ფულს იხდის.



ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ კინგს ვკითხულობ.

რა დროს მხიარულება, სიცილი და ფერადი ბუშტებია.